Bijbel of Koran?

Bijbel of Koran | IV. Rechten van de mens

In de seculiere wereld heeft men getracht een aantal regels te stellen om ieder mens te beschermen tegen zijn medemensen: Bron op Wikipedia

De rechten van de mens of mensenrechten omvatten rechten waarop iedereen aanspraak kan maken, ongeacht herkomst, nationaliteit, overtuiging, geslacht, wettelijke status of andere kenmerken. Voorbeelden zijn het recht op vrije meningsuiting, het recht op leven, het recht op bescherming tegen marteling en het zelfbeschikkingsrecht.

Op de rechten van de mens kan heel wat worden aangemerkt omdat er verzuimd wordt van plichten van de mens te spreken en omdat de grondslag van deze rechten, de Tien Geboden, die juist wel die plichten aangeven, niet worden genoemd. Toch is het zo dat in democratische landen veelal een bepaalde rechtsstatus wordt geboden aan alle burgers. Moslims in westelijke landen genieten met volle teugen van deze rechten maar zijn dan soms tevens bezig met acties om aan al deze rechten een eind te maken.

In niet democratische landen wordt het recht nog vaak gebogen naar de wil en door de macht van een bepaalde persoon of een bepaalde groep. In de meeste niet democratische landen is er dus sprake van door de staat opgelegde dwang. Vrijheid van godsdienst, meningsuiting, vereniging, opvoeding etc. zijn daar al spoedig het slachtoffer van. Heel erg is dit b.v. in Noord Korea.

Erger wordt het nog wanneer er geen scheiding is van kerk (godsdienst) en staat. De opgelegde wetten benemen dan vaak het individu alle rechten: hoe je jezelf moet kleden, wat voor muziek je mag spelen, welke sport je mag beoefenen, wat je moet denken; Kortom je hele gedrag wordt voorgeschreven door een clerus die zichzelf benoemd heeft. Hun gezag wordt gelijkgesteld met het spreken van God. Dat zou nog niet zo erg zijn wanneer de hoofdwet van God: "God liefhebben en je naaste als jezelf" daarin de norm zou zijn. Wanneer een godsdienst zich richt op aardse macht en het begrip naaste verengt tot geloofsgenoten komen we in de problemen. Het resultaat is dat er geen enkel onaantastbaar recht overblijft maar totale slavernij. Voor zover mij bekend zijn anno 2014 de meeste religies tot het inzicht gekomen dat de relatie tussen een burger en zijn God niet dient te worden geregeld in de burgerlijke wetgeving, maar rustig kan worden overgelaten aan die God. De overheid heeft daarin geen taak. Kortom het koninkrijk van de hemel is van een andere orde dan welk koninkrijk op aarde dan ook. Wee de mens die zich met goddelijk gezag bekleedt. In Johannes 18 wordt ons een gesprek tussen Pilatus, despoot van het Romeinse Rijk, en Jezus doorverteld. Jezus zei: "Mijn koningschap hoort niet bij deze wereld” en “Ik ben geboren en naar de wereld gekomen om van de waarheid te getuigen, en ieder die de waarheid is toegedaan, luistert naar wat ik zeg".

In de Islam is de godsdienst verward met wereldlijk gezag. Wanneer dan bovendien fysiek geweld tegen burgers en lichamelijke straffen inclusief onthoofding of steniging toelaatbaar worden geacht is het wat mij betreft duidelijk dat dit niets te maken heeft met de Geest van God maar met de kwaadaardige natuur van diegenen die ze voorstaan. Dit soort scherprechters menen dat zij over de ziel van hun medemens kunnen oordelen en zijn verwaand genoeg om te denken dat ze in naam van God handelen. Het is een schande dat zij trachten hun eigen aardse denken te legitimeren met een beroep op God. Natuurlijk hebben christenen in de loop van de geschiedenis dit ook vaak gedaan, maar die werden uiteindelijk terug gefloten door andere christenen die hen voorhielden wat Jezus heeft gezegd: “hebt uw vijanden lief en zegent die u vervloeken”. De spaanse inquisitie was daarom geen lang leven beschoren en kruistochten behoren gelukkig al heel lang tot het verleden. In de Islam is er vanaf het allereerste begin een volstrekte gelijkstelling tussen kerk en staat en zelfs de tekening van de hemel is puur aards en strijdig met geestelijke waarden. Het gaat zelfs daar nog om aardse geneugten.
Een islamitische opvatting ten aanzien van de rechten van de mens is vervat in het Arabisch Handvest voor de Rechten van de Mens uit 1994 (herzien in 2004). Dit handvest volgt in grote lijnen de VN-verdragen, met enkele opvallende uitzonderingen. Het handvest
1. roept in de inleiding God aan en veroordeelt het zionisme;
2. noemt de wetgeving van de islam (sharia) als een basis van recht en rechtsmiddelen;
3. stelt dat vrijheden ondergeschikt kunnen worden gemaakt aan nationale wetten of het belang van de openbare orde;
4. verklaart de doodstraf (alleen) onwettig als die wordt opgelegd voor politieke misdrijven.

Duidelijk is dat er dus geen vrijheid van godsdienst is, geen vrije meningsuiting, geen vrijheid van onderwijs, geen gelijkheid voor de wet van man en vrouw, geen gelijk recht voor moslims en “ongelovigen” . De vermeende dienst aan God blijkt in feite werelds van aard en tracht de medemens te dwingen in een keurslijf dat geheel in strijd is met de Tien Geboden.

Onmiddellijk wil ik toegeven dat ook in b.v. het pure Zionisme er geen scheiding van godsdienst en wereldlijke macht wordt voorgestaan. De wetgeving van een land als Israel staat echter gelukkig zeker niet toe om iemand die het joodse geloof afzweert te onthoofden en het doden van een moslim puur omdat hij moslim is wordt gezien als een grote misdaad.

De conclusie moet echt wel zijn dat mijn moslimmedemensen extra risico lopen te worden verleid door de satan tot ongehoorde gruweldaden. Wordt geen slaaf van de satan. Hij haat God en daarom ook alle mensen. Hij wil ons allen onderwerpen aan zijn boze macht. Tracht dit te zien en verzet je! Nu kan het nog!